Μαζί τα φάγαμε και το ψηφίσαμε!

Του Πάρη Πέτρα

Εν ολίγοις συμπολίται, να το πρόγραμμά μας ποίον:                         

αποκρούουμεν τον φόρον του κρασιού και των πυρείων,

αποκρούουμεν τον φόρον του καπνού και της δεκάτης…

και δεχόμεθα τον φόρον πιθανόν της ενδεκάτης˙

αποκρούουμεν τον φόρον του φρικτού σιγαροχάρτου,

και δεχόμεθα τον φόρον του αχύρου και του άρτου.

(Γ. Σουρής, Ρωμιός, 13 Απριλίου 1885).

Μισός αιώνας είχε περάσει από την απελευθέρωση της Ελλάδας και τη συγκρότηση νέο-ελληνικού κράτους, την εποχή που έζησε ο Γεώργιος Σουρής. Σε μισόν αιώνα ας πούμε ότι οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να είναι απαίδευτοι, ελάχιστοι είχαν ταξιδέψει «εις τα Ευρώπας» και ακόμη λιγότεροι είχαν ζήσει σε αυτήν. Η παμπόνηρη πολιτική τάξη που είχε γεννηθεί μέσα από την μήτρα του

κοτζαμπάση, εξακολουθούσε να εφαρμόζει τις ίδιες φόρμες πολιτικής όπως και επί οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Όσοι επέστρεφαν στην πατρίδα με διάθεση να βοηθήσουν, στην πλειοψηφία τους έβλεπαν ότι μπορούσαν να ασκήσουν πολιτική χωρίς ιδιαίτερο κόπο και ν’ απολαμβάνουν τα αγαθά που αυτή φέρει σε ποσοστό τέτοιο που να ικανοποιούν τα (επίσης απαίδευτα) ανθρώπινα συναισθήματα που αγωνίζονταν να εξέλθουν από τα πλαίσια της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

Έκτοτε η Ελλάς πέρασε πολλά σε όλα τα επίπεδα: πολέμους, εσωτερικές αναταραχές, αρκετές πτωχεύσεις, με αποκορύφωμα τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον επακολουθήσαντα Εμφύλιο, κατά τον οποίον οφείλουμε να τονίσουμε ότι οι αντιμαχόμενοι είχαν και οι δυο άδικο.

Μετά τον Εμφύλιο και αφού, πριν από αυτόν, μέσω Γιάλτας, η μοίρα της χώρας προσδέθηκε στη Δύση με ποσοστά επιρροής (κι ας το αρνιέται πεισματικά το ΚΚΕ), έγινε προσπάθεια ανασυγκρότησης μέσω του «Σχεδίου Μάρσαλ» που αποτέλεσε το οικονομικό μέσον για των έλεγχο από την Ουάσιγκτον εγκαταλείποντας το επί έναν αιώνα περίπου άρμα του Λονδίνου.

Στα 65 χρόνια ελέγχου από τις ΗΠΑ, επίσης συνέβησαν πολλά. Και κυρίως, μετά από πολλές περιπέτειες πάντα στο πλαίσιο εξυπηρέτησης της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, εγκαταστάθηκε στη χώρα μια «δυτικού τύπου δημοκρατία». Πρόκειται για τη δημοκρατία των αγορών, των μέσων και των επιρροών σε επίπεδο προσώπων και δι’ αυτών των κομμάτων.

Όλα αυτά τα χρόνια, ο λαός υποτίθεται ότι ελάμβανε «δημόσια δωρεάν παιδεία» (μέχρι και… μαθήματα δημοκρατίας καθιερώθηκαν άμεσα ή έμμεσα σε σχολεία, αμφιθέατρα και... πεζοδρόμια) προκειμένου να αγγίξει τα επιθυμητά (για την εξουσία) όρια «του ευρωπαίου πολίτη».               

Και αφού γίναμε Ευρώπη και πετάξαμε στην αυλή του σπιτιού το φέσι και τη φουστανέλα, ανακαλύψαμε πως είμαστε τεμπέληδες και ακόμη χειρότερα ότι «μαζί τα φάγαμε» με την εξουσία. «Λίγο αλήθεια, λίγο ψέμα, κάπως έτσι είναι» είπαν οι σκεπτικιστές. Αλλά έπεσαν έξω!

Διότι, αποδεχόμαστε στην πλειοψηφία μας πως, όντως «μαζί τα φάγαμε» και το αποδεικνύει περίτρανα το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής 17^ης Ιουνίου του χριστού έτους 2012. "Μαζί τα φάγαμε" διότι, όταν ο λαός γνωρίζει ποιοι δημιούργησαν το κράτος εκείνο στο οποίο δεν λειτουργούσαν οι θεσμοί, ήταν έκθετα τα διάφορα ταμεία και κάποιοι έτρωγαν με χρυσά κουτάλια…  

Όταν γνωρίζει καλά ότι συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων δημιούργησαν ένα κρατικό μόρφωμα που την έχουν βαφτίσει «δημοκρατία» που διαθέτει απελπιστικά αργή (τόσο που να επιφέρει ατιμωρησία) και πανάκριβη Δικαιοσύνη… Δηλαδή, μια χώρα που δεν κατανέμει δημοκρατικά ισομερώς το αγαθό του δικαίου, αλλά αντίθετα διατηρεί και ενισχύει ένα "σύστημα" που να ωφελείται μια συγκεκριμένη τάξη η οποία δεν δικάζεται (και άρα δεν τιμωρείται!) για αδικήματα που θα έπρεπε…

Όταν ο λαός αυτός γνωρίζει καλά, και το φωνάζει παντού, ότι «είναι κλέφτες»,  θεωρεί την πολιτική τάξη λίγη, ανεύθυνη και υπεύθυνη για του βούλιαγμα της Πατρίδας… Όταν...

Όταν λοιπόν με όλα αυτά και με την πληροφόρηση να υπάρχει παντού, επιλέγει «μια από τα ίδια» για να τον κυβερνήσει, τότε πρέπει να θεωρήσουμε πως έχει δίκιο αυτός που είπε «μαζί τα φάγαμε»! Και επειδή φοβόμαστε μήπως και δεν ξαναφάμε (ή γλείψουμε κάποιο κοκαλάκι), επιλέγουμε ασφαλώς τον ίδιο τύπο διακυβέρνησης. Αυτή είναι και η βασική ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος.      

Τα ποσοστά των διαφόρων κομμάτων είναι αδιάφορο πού έπαιξαν. Σημασία έχει ότι οι Έλληνες επέλεξαν τα κόμματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συμμετείχαν στην επιβολή του μνημονίου.

Και το χειρότερο όλων είναι ότι το μνημόνιο περιλαμβάνει και αρκετά θετικά που μπορούν να συμβάλλουν στον εκσυγχρονισμό της χώρας, αλλά κανένα από αυτά δεν έχει προκριθεί και εφαρμοστεί από τις μέχρι σήμερα κυβερνήσεις.  Διότι, και αυτό το γνωρίζουν καλύτερα τα κόμματα, «το μαγαζί», δηλαδή το κράτος, δεν μπορεί να σταθεί στη σημερινή εποχή ακόμη κι αν δεν γνώριζε την κρίση. Είναι παρηκμασμένο, όπως και βασικές  νοοτροπίες που κυριαρχούν στον λαό του. Οφείλουμε λοιπόν να το κατεδαφίσουμε και να το ξαναφτιάξουμε από την αρχή αλλιώς είμαστε χαμένοι.

Μήπως άκουσε κάποιος κάτι παρόμοιο στα προγράμματα των κομμάτων, στις δηλώσεις των αρχηγών τους; Αντίθετα, όλοι έκαναν λόγο για «τσόντες» δίπλα στο ερείπιο. Έτσι όμως δεν γίνεται δουλειά, οπότε…