Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Τίμησαν στον Διρό τις ηρωικές Μανιάτισσες

Τις ηρωικές Μανιάτισσες που με όπλο τα δρεπάνια θερισμού ταπείνωσαν τον Ιούνιο του 1826 τον, αήττητο μέχρι τότε, στρατό του Ιμπραήμ Πασά, στο ακρογιάλι του Διρού, τίμησε την περασμένη Κυριακή η Μάνη. 
Γιορτάστηκε και τιμήθηκε δεόντως η αυταπάρνηση, η τόλμη, η ανδρεία, το θάρρος και η πατριωτική αρετή των θρυλικών δρεπανηφόρων Μανιατισσών, σε μια περίοδο που οι εσωτερικές έριδες και ο διχασμός κατασπαράσσουν το καταματωμένο και ασθενές σώμα της Ελλάδας, σε μια εποχή που η έννοια "πατρίδα" μετά από κατάλληλη πλύση εγκεφάλου, έχει περιορισθεί και συναρτάται με το στενό ατομικό συμφέρον.

Γυναίκες ξερακιανές, στερημένες μα σταράτες, περήφανες, με περηφάνια και τιμή δεν το λογάριασαν στιγμή: υπερασπίστηκαν τις εστίες τους, την πατρίδα και ταπείνωσαν τον Τούρκο-Αιγύπτιο κατακτητή.

Όπως είναι γνωστό από την Ιστορία, ο Ιμπραήμ μετά την σφαγή του Μεσολογγίου, ξαναγύρισε στον Μοριά, όπου συνέχισε το γενεοκτονικό του έργο και την καταστροφή. Την ίδια ώρα οι πολιτικοί -πλην Μανιατών- είχαν εμπλακεί σε εμφύλιο σπαραγμό και κανείς δεν νοιαζόταν για την ανακοπή του Ιμπραήμ. Η Πελοπόννησος είχε ερημώσει. Χάθηκαν, μέχρι τα γόνιμα αυγά και οι σπόροι. Παντού σάπια πτώματα και αποκαΐδια...
Απέμενε η σκληροτράχηλη, η αδούλωτη Μάνη για να ολοκληρώσει την κατάκτηση ο πασάς της Αιγύπτου. 
Τον Μάιο του 1825 με την παράδοση του Νεοκάστρου της Πύλου κρατήθηκε (μαζί με τον Γιατράκο) όμηρος του Ιμπραήμ ο τριτότοκος γιος του Πετρόμπεη, Γιωργάκης Μαυρομιχάλη  (1799-1831), ωστόσο κατάφερε να απελευθερωθεί πείθοντας τον πασά ότι θα πάει στη Μάνη να στρώσει το έδαφος ώστε να περάσει ελεύθερα από αυτήν  ο στρατός του Αιγύπτιου. Αυτός όμως πήγε στη Μάνη και προετοίμασε την αντίσταση κατασκευάζοντας στον Αλμυρό (στην είσοδο της Μάνης, λίγο έξω από την Καλαμάτα) στη θέση που έκτοτε ονομάστηκε Βέργα, ένα ιδιοφυές αμυντικό τείχος. Οι Μανιάτες οχυρώθηκαν εκεί και τον Ιούνιο του 1826 που έφτασε ο Ιμπραήμ στην Καλαμάτα, έστειλε τελεσίγραφο να παραδοθεί αμαχητί η Μάνη, αλλιώς θα την περάσει όλη από το σπαθί του και δεν θα αφήσει μήτε ίχνος σπιτιού. Ο Γιωργάκης Μαυρομιχάλης του ανταπάντησε ψύχραιμα και αποφασιστικά: «σας περιμένουμε με όσες δυνάμεις διαθέτετε».
Ο Ιμπραήμ ξεκίνησε διμέτωπο πόλεμο: στην Βέργα και στον Διρό. Ρίχνει 15.000 δυνάμεις από στεριά και θάλασσα εναντίον μόλις 2.500 Μανιατών.

Στις 22 Ιουνίου 1826 αρχίζει ο υπέρτατος αγώνας των Μανιατών για να σώσουν τα ιερά τους χώματα. Η Μάνη παλεύει και θαυματουργεί. Αποκρούει οκτώ με δέκα γιουρούσια την ημέρα. Στο πρώτο μέτωπο της Βέργας οι Μανιάτες όρθωσαν τα ατσάλινα στήθη τους.


Στο δεύτερο μέτωπο, στην καρδιά της Μάνης, στο Διρό, οι γυναίκες με δρεπάνια, με πέτρες και ξύλα, με δόντια και με νύχια, ξέσκισαν και θέρισαν στην κυριολεξία τις δυνάμεις των Τούρκων.
Η λαϊκή μούσα αναφέρει: «Οι γυναίκες εν τω άμα, κάμανε μεγάλο θάμα. Ανασκουμπώνουν τις ποδιές και βάνουν πέτρες στρογγυλές. Καύκαλα ανοίγουνε πολλά ή σκορπούνε τα μυαλά και αρπάζουν τα τραπάνια και τους κόβουν τα κεφάλια».

Χάρη στο πείσμα την αποφασιστικότητα, το πείσμα τους ο επιδρομέας υπέστη πρωτοφανή πανωλεθρία και τράπηκε σε φυγή.
Η ίδια πανωλεθρία ανέμενε τον Ιμπραήμ, στο Κακοσκάλι και μετά από δύο μήνες στον Πολυάραβο, όπου συνετρίβη, καταντροπιάστηκε και έφυγε τρομαγμένος, γιατί κινδύνευσε να συλληφθεί ο ίδιος αιχμάλωτος των Μανιατών.

Και αυτόν τον υπέρ πάντων αγώνα αναπαρέστησαν οι σύγχρονες Μανιάτισσες, με τα δρεπάνια τους, την Κυριακή , ημέρα κορύφωσης των τετραήμερων εορταστικών εκδηλώσεων, για την 186η Επέτειο της Μάχης του Διρού, παρουσία της Δημοτικής Αρχής του Δήμου Ανατολικής Μάνης, με επικεφαλής τον δήμαρχο Πέτρο Ανδρεάκο.

Στον ναό του Αγίου Δημητρίου εψάλλη η επίσημη δοξολογία χοροστατούντος του μητροπολίτη Μάνης Χρυσοστόμου, ενώ τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε η αντιπεριφερειάρχης Λακωνίας Αδαμαντία Τζανετέα, στην οποία μετά το πέρας της ομιλίας απενεμήθη τιμητικά αναμνηστικό ενθύμιο (αντίγραφο μανιάτικης κουμπούρας).

Παρόντες μεταξύ άλλων στις εκδηλώσεις ήσαν και οι βουλευτές Λακωνίας Αθανάσιος Δαβάκης και Φεβρωνία Πατριανάκου, ο διοικητής του ΚΕΕΜ 3ου Τάγματος Γυθείου  αντισυνταγματάρχης Χαράλαμπος Συναδινός , ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος  Γυθείου Πέτρος Τζεφεράκος, ο διοικητής της Πυροσβεστικής Αρεοπόλεως αντιπύραρχος Χρύσανθος Αθανασόπουλος, ο εκπρόσωπος του Λιμεναρχείου Γυθείου ανθυπασπιστής 
Παν. Μαρινόπουλος, ο πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου Πελοποννήσου Γεώργιος Πουλοκέφαλος , εκπρόσωποι παραγωγικών - τοπικών φορέων,  εκπρόσωποι των απανταχού μανιάτικων συλλόγων.
Διαβάστε επίσης:Να αποκατασταθεί η δόξα και η ουσία της Μάχης της Βέργας

1 σχόλιο:

  1. Μάνα ζωής ,Μάνα της γης ,Μάνα της Παναγίας
    Μάνα που το λυχνάρι σου κερί είναι Αγίας.
    Αφέντρα Μάνα της ζωής,της Μάνης της ξερής της γης
    της πικραμένης της ψυχής ,Μάνα αγάπης και στοργής
    που μόνο δύσκολα μπορώ Μάνα να σ΄ανταμώνω ,
    γεμίζω φως και δύναμη και αγάπη ,και θυμώνω
    μονάχα όταν σκέπτομαι πως πάλι θα σ΄αφήσω ,
    στο δρόμο του ξενιτεμού πάλι να περπατήσω.
    Κι η Μάνη Μάνα σ΄έταξε να τις φυλάς την άκρη
    κρατώντας το δρεπάνι σου και κρύβοντας το δάκρυ,
    από την πίκρα του άδικου χαμού του βλασταριού σου
    έγινε χάρος της οργής το μπράτσο του χεριού σου.
    Αυτό που πριν την χαραυγή δεμάτιαζε τα στάχυα
    φωτιά και λάβα έβγαζε στ΄αγαρηνά τα σπλάχνα,
    που νόμισαν για μια φορά την Μάνη θα σκλαβώσουν
    μα το δρεπάνι ξέχασαν να φύγουν πριν ματώσουν.
    Και έτσι τα άσπρα κόκκαλα της άπιστης ψυχής τους
    θυμίζουν στον περαστικό τίμημα της ζωής τους,
    διδάσκουν σ΄ όλους τους καιρούς σε όσους κι αν περνάνε,
    της Μάνης δεν υπάρχουνε στρατιώτες που ρωτάνε,
    πόσοι ειν΄αυτοί που έρχονται τη Μάνη να «πατήσουν» !
    γιατί εδώ μικρά παιδιά και μάνες θα μετρήσουν.
    Αμαχοι δεν υπάρχουνε σε τούτη δω τη χώρα
    μοιάζει νερό της αστραπής που ξέσπασε σε μπόρα,
    ποτάμι άγριο απο παιδιά, μανάδες γέρους σαν θεριά
    κτυπούν τον άπιστο έχθρό στης Μάνης μας κάθε μεριά .
    Κι όταν το σούρουπο χτυπά ο ήχος της καμπάνας
    στο μάγουλο τρέχει πικρό το δάκρυ κάποιας Μάνας ....
    Το...Μανιατοπαίδι 8/11/2005

    ΑπάντησηΔιαγραφή