Ναός της θεάς Δήμητρας ανακαλύφθηκε στον Σελινούντα

  

Ναό της θεάς Δήμητρας έφερε στο φως στον Σελινούντα, την αρχαία ελληνική αποικία της Σικελίας ομάδα αρχαιολόγων με επικεφαλής τον Κλεμέντε Μαρκόνι του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, σε συνεργασία με την ιταλική αρχαιολογική υπηρεσία της περιοχής.
Τα ευρήματα στο εσωτερικό του ναού, ένας μικρός οστέινος αυλός, που χρονολογήθηκε στα 570 π. Χ., ένα αφιέρωμα στη θεά Δήμητρα και ένα μικρό κορινθιακό αγγείο βοήθησαν μάλιστα στην απόδοσή του στη θεά.Από αυτά, ειδικά η ανακάλυψη του αυλού, που υποδηλώνει την τέλεση μουσικών και χορευτικών παραστάσεων σχετιζόμενων με λατρεία της Δήμητρας κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς τέτοιες απεικονίσεις, απαντώνται σε πολλά κορινθιακά αγγεία της περιοχής.

Λόγω της χρονολόγησης των ευρημάτων εξάλλου στον 6ο π. Χ. αιώνα οι αρχαιολόγοι μπορούν να χρονολογήσουν και τον ναό, που ως εκ τούτου θα είναι το αρχαιότερος στον Σελινούντα. Η έρευνα επιβεβαιώνει έτσι υποθέσεις, που είχαν γίνει στο παρελθόν για ηλικία του ναού, αν και μένει να απαντηθούν πολλά ακόμη ερωτήματα.

Ελληνική αποικία και αιτία πολέμου

Χάρτης της Σικελίας μες τις αρχαίες ελληνικές αποικίες

Ο Σελινούντας ήταν αρχαία ελληνική αποικία στην Σικελία και είχε κτιστεί στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού αποτελώντας την δυτικότερη ελληνική αποικία της Σικελίας. Ήταν δε και αποικία της, επίσης Σικελικής πόλης, Μέγαρα Υβλαία (Θουκυδίδης vi. 4, vii. 57, Στράβων vi. p. 272).  Η πόλη ιδρύθηκε κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. Με βάση αναφορά του Θουκυδίδη φαίνεται πως η πόλη ιδρύθηκε περί το 622 π.Χ., ο Διόδωρος Σικελιώτης τοποθετεί την ίδρυση της πόλης το 650 π.Χ. ενώ ο ιστορικός Ιερώνυμος ακόμα νωρίτερα το 654 π.Χ. Η πόλη αν και γειτνίαζε άμεσα με τις Καρχηδονιακές αποικίες διατηρούσε καλή σχέση με την Καρχηδόνα.

Από τις πληροφορίες που διαθέτουμε για την επικράτεια της πόλης φαίνεται πως γνώριζε ακμή και ευημερία κατά την διάρκεια του 6ου και 5ου αιώνα π.Χ. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι πριν από την αποστολή των Αθηναίων στην Σικελία ο Σελινούντας ήταν ευημερούσα και ισχυρή πόλη που διέθετε συσσωρευμένο πλούτο στους ναούς του. Ο Διόδωρος αναφέρει πως λίγο πριν την επιδρομή των Καρχηδόνιων η πόλη διένυε μακρά περίοδο ηρεμίας και ο πληθυσμός της είχε αυξηθεί πολύ (Θουκυδίδης vi. 6; Διόδ. Σικελιώτης xii. 82).

Ο περικαλλής ναός της Ήρας στον Σελινούντα

Η κύρια αντίπαλός της ήταν η πόλη Έγεστα που βρισκόταν βορειότερά της. Οι δύο πόλεις είχαν συγκρουστεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Μία νέα διαμάχη τους το 416 π.Χ. αποτέλεσε μία από τις βασικές αιτίες της μεγάλης Αθηναϊκής εκστρατείας στην Σικελία. Ο Σελινούντας ζήτησε την βοήθεια των Συρακουσών με αποτέλεσμα η Έγεστα να απευθυνθεί στους Αθηναίους για βοήθεια. Μετά την αποτυχία της Αθηναϊκής αποστολής στην Σικελία η Έγεστα έμεινε απροστάτευτη και κατέφυγε στους Καρχηδόνιους για βοήθεια. Αυτοί συγκέντρωσαν πολύ μεγάλο στρατό και με αρχηγό τον Αννίβα αποβιβάστηκαν στην Σικελία, στην Καρχηδονιακή πόλη Λιλύβαιο και από εκεί κατευθύνθηκαν στον Σελινούντα. Η συμμαχική βοήθεια που απέστειλαν στον Σελινούντα οι Συρακούσες, η Γέλα και ο Ακράγαντας δεν έφτασε εγκαίρως με αποτέλεσμα οι Σελινούντιοι να αντιμετωπίσουν μόνοι τους Καρχηδόνιους οι οποίοι μετά από δεκαήμερη πολιορκία τον κατέλαβαν, το 409 π.Χ. (Διόδωρος Σικελιώτης xiii. 54-59).

Ο Σελινούντας έμεινε υποτελής στους Καρχηδόνιους μέχρι το 383 π.Χ. οπότε με μία συμφωνία ειρήνης μεταξύ των Καρχηδόνιων και του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου, ο Σελινούντας πέρασε στον έλεγχο των Συρακουσών (Διόδωρος Σικελιώτης xv. 73. Κατά την διάρκεια του πρώτου Καρχηδονιακού πολέμου, ο Σελινούντας βρέθηκε στο επίκεντρο των πολεμικών συγκρούσεων.  Λίγο πριν το τέλος του πολέμου οι Καρχηδόνιοι τον κατέστρεψαν ολοσχερώς και μετέφεραν τους κατοίκους του στο Λιλύβαιο.